Soms zijn casussen zo complex dat medewerkers met de handen in het haar zitten. Om professionals te helpen en daarmee te voorkomen dat cliënten tussen wal en schip vallen, heeft Siem in samenwerking met het programma Complexe Casuïstiek van Regio Hart van Brabant een verstevigingsteam ontwikkeld. Dit multidisciplinaire team opereert volledig zelfstandig en onafhankelijk van Siem en ondersteunt bij complexe casussen. Hun belangrijkste motto is: heel veel vragen stellen en zeker niet oordelen.
De aanpak
Peter Bogaards, coördinator van het verstevigingsteam, legt uit: “Ons doel is verstevigen op de locatie. We bekijken bij voorkeur het dossier niet. We willen samenwerken, niet overnemen. We starten door bij de cliënt op de locatie te kijken, luisteren en praten. De intentie is om altijd de cliënt live te zien; vaak lukt dat. Ook willen we alle personen waar het om gaat zien. We ondersteunen de begeleiders zo’n zes weken; we werken samen, met als doel dat de cliënt kan blijven. Niet één keer advies en weer weg, zoals bij veel andere overlegtafels.”
De praktijk
“Ik voel me weer springlevend nu! Ik ben iedereen zó dankbaar!” zo begint Malika het gesprek. Ze woont bij WeCare. We praten over de impact van dat team, maar vooral over Malika zelf. Ze vertelt: “Bij eerdere hulp volgde enkel advies en moesten we het daarna zelf uitzoeken. Dan verdwaal je alleen maar meer. Het verstevigingsteam bleef, ook toen het al iets beter ging. Die combinatie met de mensen van WeCare voelde veilig. Maar in het begin was ik heel terughoudend. Ik dacht: dit wordt me te veel.”
Ze vertelt open over haar psychoses: “Het voelde als een graf waar ik in zat. Het leek een nachtmerrie terwijl ik wakker was. Ik hoorde stemmen, had woedeaanvallen. Op die momenten kreeg ik een enorme kracht, een kracht die ik normaal zeker niet bezit. Ik heb heel veel kapotgemaakt. Ik heb dat echt zelf gedaan, maar ik snap het niet. Daarna voelde ik spijt en schaamde me. Dan wilde ik niemand zien.”
Peter reageert: “Op veel andere plekken was ze zeker weggestuurd. Maar Jan wilde dat niet.” Jan vult hem aan: “Toen het voor het eerst gebeurde, wist ik meteen: Malika heeft hier geen schuld aan. Ze is zichzelf niet. En achteraf kwam ze altijd haar excuses maken. Ik nam me meteen stellig voor: ze blijft!” Malika: “Ik had geen controle meer. Ik had anderen best iets aan kunnen doen en in de gevangenis kunnen belanden. Ik wilde geen hulp, want ik was bang. Als ik mezelf al niet begreep, hoe moest een ander mij dan begrijpen? Het duurde even voor ik kon geloven dat ze het goed bedoelden.”
Jan: “Malika blijft! Daarom hebben we het verstevigingsteam ingeschakeld. Je moet dan wel de juiste houding hebben. Niet denken dat jij het allemaal weet. Wat fijn is aan het team, is hoe goed bereikbaar ze zijn. Ze bouwen echt iets op met je. Als organisatie kun je nu eenmaal niet alles zelf. Het team bracht rust en gaf richting.” Peter: “We zoeken samen naar mogelijkheden. Soms buiten de gebaande paden. Zo wilden we andere cliënten noise-cancelling koptelefoons geven tijdens aanvallen van Malika. En WeCare liet bewust de kamer naast haar leeg om prikkels te verminderen. Toen ze niet kon praten, gingen ze appen.”
Malika: “Ik spamde ze echt via de app, maar dat voelde veel veiliger. Ik schaamde me zo erg dat ik mensen niet onder ogen durfde te komen. Maar via de app kon ik wel hulp vragen.” Peter: “Normaal wil je de non-verbale communicatie zíen, maar in haar situatie werkte appen beter. We blijven altijd zoeken naar een manier om contact te maken.” Malika: “Dat er toen zó met mij werd meegedacht, gaf me vertrouwen.” Jan: “Geduld en vertrouwen zijn het allerbelangrijkst. En werken aan het positieve. Malika’s vertrouwen was zwaar beschadigd. Dat herstel kost tijd.”
Vooruitkijken
Malika kijkt vooruit: “Ik wil via het UWV een leer-werktraject doen. Werken is belangrijk voor me, thuiszitten is slecht voor mijn psyche. Ik heb al eens stagegelopen in een administratieve functie, dat vond ik leuk. Maar ik hou ook van zwemmen, tekenen, beauty, koken, dieren… misschien maak ik mijn opleiding sociaaljuridisch medewerker nog af. En ik zoek een woning, met begeleiding natuurlijk.”
Ze blikt terug: “Mijn eerste psychose was in 2018. In 2024 had ik mijn derde. Toen woonde ik bij WeCare. Die periode duurde driekwart jaar. Pas nu, een half jaar later, gaat het echt beter. Ik ben geen opgever. Als je eruit komt, besef je pas wat er gebeurd is. Nu kom ik weer buiten en durf mensen te zien. Ik durf weer de maatschappij in. Ik weet nu wat mijn triggers zijn. Net als dat ik weet wat ik leuk vind en waar ik goed in ben.”
